Gewilde

Die vrug van my mond

TE veel woorde. Dit is wat die meeste van ons het. Dit is die kragtige instrument in ons midde.

Tog besef ons nie elke dag hoeveel krag ons woorde kan dra nie.  Ons kan ‘n hele vrugteboord met woorde kweek. Hoe daardie vrugte lyk, is egter elkeen se eie keuse. Te veel woorde kan ‘n goeie ding wees…mits ons dit reg aanwend.

Hierdie skryfstukke is deel van my poging om met my te veel woorde, ‘n wesenlike woordelike verskil te probeer maak. Woorde wat bemoedig, woorde wat troos, woorde wat opbou, woorde wat motiveer, woorde wat wys is. Woorde wat die Skepper van woorde sal verheerlik as die Woordbron van elke woord wat LEWE gee. Mag hierdie woordvrugte vir jou as die leser daarvan sappig en soet wees. Dié vrug van my mond.

“From the fruit of his words a man shall be satisfied with good…” Proverbs 12:14 (AMPC)

woman-eating-fruit

Sal ek…

1 Oktober 2020 – vir Amé

Sal ek dit regkry om jou altyd te laat voel hoe lief ek jou het;

Sal ek dit regkry om iemand vir jou te wees na wie jy altyd kan opkyk;

Sal ek dit regkry om jou geborge en veilig te laat voel;

Sal ek dit regkry om altyd jou hart te pantser teen die seer en die sleg van gebrokenheid?

Sal ek dit regkry om jou beste vriendin te wees;

Sal ek dit regkry om jou te dissiplineer sonder om jou gees te breek;

Sal ek dit regkry om jou te leer van die lewe se lief en leed;

Sal ek dit regkry om jou te leer om nooit jou maniere te vergeet?

Sal ek dit regkry om jou elke dag te laat lag;

Sal ek dit regkry om jou te leer dat dit soms goed is om te wag;

Sal ek dit regkry om jou te help verstaan dat swaarkry wel uithouvermoë kan kweek;

Sal ek dit regkry om jou te wys dat uithouvermoë help om karakter te bou, al kos dit soms ‘n geween?

Sal ek dit regkry om jou voor te berei vir jou roeping;

Sal ek dit regkry om jou aan te moedig om te droom en dat daar meer in hierdie lewe is as dit wat ons weet;

Sal ek dit regkry om jou op te rig in God se Woord;

Sal ek dit regkry om jou te laat verstaan dat jy ‘n Godsvrou is – perfek, volmaak aanmekaargeweef?

Soms sal ek suksesvol wees. 

Soms sal ek jammerlik faal.

Soms sal ek met ‘n glimlag gaan slaap.

Soms sal ek in die aand saggies voor jou bed my trane afvee.

Maar vir altyd sal ek weet aan Wie jy behoort,

Vir altyd sal my grootste voorreg wees dat ek uitgekies is om jou te sien groot word.

Vir altyd sal my hart buite my lyf klop, my menswees gevul met verwondering – want jy is uit my vlees.

Vir altyd sal jy my liefste meisiekind wees.

Volkome Vrou

9 Augustus 2020 – Vrouedag

Sy kyk vir my. En ek kyk vir haar.

Haar blou oë lyk effe vaal vandag. Ek sal haar moet leer van ‘n “tegniese glimlag”, dink ek by myself. Ek vertel altyd vir my Kommunikasie-studente dat jy op ‘n gryserige dag jou tegniese glimlag as ‘n reddingsboei moet inspan. Jy lig net die mondhoeke subtiel boontoe, so in ‘n amperse glimlag. Almal kry mos dan en wan ‘n dag wat jy met die verkeerde voet uit die bed uit opstaan. Soms rol jy bloot uit. Dan span jy jou tegniese glimlag in en jou gesig lyk vroliker, jou stem klink vriendeliker en jy is sommer aangenamer vir die res van die samelewing wat in jou andersins suur gesig sou moes vaskyk. Die pluspunt is dat jy dan ook kort voor lank minder grys voel en jou tegniese glimlag moet plek maak vir ‘n opregte weergawe.

Toe onthou ek hoe my tegniese truuk nou nie veel gaan help nie. Want wie kan nou jou gemaakte glimlag agter ‘n masker sien, of jou stem intonasie werklik hoor deur ‘n gedempte-lapstem. 

So toe kyk ek weer vir haar. En ek sien sy kyk nog steeds vir my.

Ek sien sy het ook dieselfde gesukkel met plooie as ek. Ek moet haar tog vertel van my skoonheidsterapeut-vriendin se goeie gesigroompie. Dit was my redding, eers op ‘n rype ouderdom. Nou nie dat dit my plooie wegtoor nie. Dis darem jammer dat ek nie as jongeling al meer van plooirome geweet het, of notisie geneem het nie. Maar die roompie hou darem ten minste die klompie wat daar saamskaar in toom. As hulle kleintjies gaan begin kry, sal dit nou n aardige storie wees.

Ek kyk weer vir die vrou voor my. My oë rus op haar hande. Soos myne, smag hare ook na ‘n bietjie pamperlang. Haar naels benodig ‘n vars lagie verf en ‘n goeie polering. Maar dis haar vingerpunte wat my opval. Hulle is net so vellerig soos myne. Seker ook van in die water werk. Ek kry haar amper jammer, want in die winter is dit altyd so bietjie erger. Voeg nou daagliks ontsmettingsmiddel ook nog op daardie velle, en jy het ‘n krokkodillerige krisis. Ek weet presies hoe haar hande moet voel.

My oë volg haar profiel tot by die middellyf. Hmmm. Seker ook lekker grendelbrood gebak, soos ek. Die denim druk duidelik deeglik. Te. Veel. Deeg. Druk. Duidelik. Ek dink onwillekeurig aan ‘n liedjie wat my Pa geluister het toe ek nog kind was. Oom Randall het uit volle bors gesing: “Die wit broek sit nie mooi nie, die wit broek sit te styf…!”. En ek besluit vinnig om liewers eers ver van ‘n wit broek af weg te bly, want ek het dieselfde denimprobleem as die vrou hier voor my.

Ek en sy maak weer oogkontak. Maar die keer sien ek hoe ‘n vonkel in die blou oë begin vlam vat.  Dalk onthou sy ook nou hoe elke berg wat sy al moes klim, ‘n monument kon word. Elke plooi kom nesskrop het van baie lag en baie huil – die gawe en voorreg van emosies ervaar. ‘n Lewe wat gelééf word. Van die son se soene en die wind se warrel. Dat haar hande vellerig is van wasgoed was en huisskoonmaak, wat getuig van ‘n gesin om voor te sorg. ‘n Huis om in te woon, haar gesin se veilige hawe. Water en elektrisiteit. Klere en skoene. Dit alles midde-in ‘n wêreldpandemie waarop geen Universiteitsgraad of ouerskap-boek haar kon voorberei nie.

Die gulle middellyf vertel die verhaal van meer as genoeg kos om te eet. Oorvloedig. Geurig. Genotvol. Dalk vier sy ook goeie gesondheid  na ‘n operasie en longontsteking die afgelope jaar. Of dalk is haar middel die baken van die wonder van geboorte skenk. Die wonderwerk van lewe wat haar liggaam tot uiterstes beproef het, maar sy heldhaftig kon trotseer. Want haar Maker het daardie moed, uithouvermoë en uitmuntendheid in haar wese in geweef. En Hy het teruggestaan en gesê: “Dit is baie goed. Ons noem haar…Vrou.”

Sy kyk vir my. En ek kyk vir haar. Sy knipoog sowaar vir my. My oë volg die lyne van my profiel in die spieël. Gevul met bewondering, dankbaarheid en tevredenheid.

Ek is volkome Vrou.

Jy is so mooiso bekoorlik, liefste, met soveel wat geniet kan word. – Hooglied 7:6

Ode aan ‘n Ma

– Moedersdag 2020

Jou rug breek af, jou voete klop.

Maar ons gaan nou eers bal skop.

Die wasgoedmandjie kreun, die wasmasjien dreun.

Maar Sussie trek haar lyfie krom, want Boetie vat haar fopspeen.

Jy wonder wat jul vanaand gaan eet,

In die yskas is ‘n pakkie hoender en baie beet.

Die inkopielys is nou al twee bladsye lank…

Maar om winkel toe te gaan met ‘n masker aan, bedreig jou gemoed en gesondheid se welstand.

Jy bou blokkies, vryf ‘n ruggie, bou ‘n legkaart, speel ‘n speletjie.

Kyk vir Lettie, dan vir Lollos, sing ‘n liedjie, maak weer vol die bekertjies.

Jy klop aan ousus se deur.

Sy is besig met ‘n zoom-klas, so eintlik wil jy haar nie steur.

Maar Ma loer net in met ‘n bordjie iets.

Want klasse aanlyn laat haar verlang na haar fiets.

Jy kyk hoe kleinsus wegdommel in haar aandslapie.

“Mamma, net een bietjie lê my” sê die slaperige stemmetjie.

Haar warm asempie nog vars in jou nek,

terwyl sy sagkens na droomland vertrek.

Jy hoor hoe manlief solank vir Boetie Bybel lees en bid.

Maar hy wag nog vir Mamma,

want hy moet eers bietjie op jou skoot sit.

Eers dan is hy tevrede om bed toe te gaan,

want vanaand is dit mos Pappa se aand.

Jy kyk verwonderd na ousus se jongmeisielyf

As sy haarself kom neervlei op die bank langs jou met haar tienerkyk.

Wanneer het sy so groot geword?

Met ‘n deernis in haar oë wat jou hart saggies omgord.

Jy luister hoe ‘n salige stilte oor die huis neerdaal.

Eindelik het jy tyd vir net jou eie gedagtes wat in jou kop rondmaal.

Jou rug breek af, jou voete klop.

Gaan maak net eers koffie, want jou werk kan nou afskop.

Jy doen jou laaste inloer by elke kamer.

Nog een gebed en seënwens oor elke kind wat hul net weer opdra aan hul Maker. 

Jou trane proe sout,

en jy kry eintlik al van lankal af bibberend koud.

Maar die liefde spoel warm oor jou hartkamers,

daar waar God elke kind ragfyn kom inweef het met Sy Lewende Water.

Vanaf die dag toe jy elkeen die eerste keer kon vashou,

Daar het Hy gekom en die titel van Mamma glorieryk aan jóu toevertrou.

Geseënde Moedersdag!

Kwarantyn-kwadraat vir my

24 Maart 2020

Verslae hop ek op die internet rond. Laat die aand van 23 Maart 2020. My netwerk kreun knrorrig en ek sukkel met opvangs danksy ‘n oorvol kuberruim. Hier en daar vang my oog van die ou Covid-19 grappies oor toiletpapier-paniekaankope, plastiek-oorpakkostuums vir Paasfees en ‘n bejaarde Oom met ‘n halwe lemoen vir ‘n gesigsmasker met die onderskrif: organiese masker met gratis Vitmiene C.

Ek lees iemand se kommentaar op sosiale media wat koggelend verklaar: “Julle het mos gedink dis ‘n grap. Kyk nou.” Die beskuldiging kla my aan sonder dat ek iets het om oor skuldig te voel. En skielik voel ek so jammer vir die skrywer. Dis ‘n hopelose noodkreet. Hierdie persoon voel alleen. Paniekerig. Sonder hoop.

Ek blaai verder. My Newsfeed op Facebook word gedomineer deur Bybelverse van bemoediging. Mense wat ons dapper President prys vir sy sorgvuldige toespraak. Een waarin die kommer vir sy land wat brand duidelik hoorbaar is, maar tog nie sonder broodnodige hoop nie.  Ek dink aan my eie gevoel van medelye terwyl ek na sy toespraak gekyk het – hoe moeg moet hy nie wees na dae se samesprekings nie? (Ek sou die sakke onder my oë eers mooitjies moes toeverf voordat ek bereid sou wees om op nasionale televisie te verskyn.) Hy dra ‘n land se krisis op sy skouers. Iets waarvoor geen graad of opleiding hom kon voorberei nie. ‘n Wêreldwye pandemie.

Iets waarvoor niemand kon voorberei nie. Geen geld in die wêreld, kaste vol kruideniersware of maskers en ontsmettingsmiddel kan hierdie virus van jou deur weghou nie. Hoop kan.

En my gedagtes gaan terug na die afgelope drie maande – hoe ek tydens ons Desembervakansie (slegs die een week wat my man verlof het en ons by familie kuier in die Klein Karoo) in die hospitaal opgeneem word op Kersdag. Longontsteking. Ek het ‘n virus by ons meisiekind aangesteek wat by my (vir die eerste keer in my lewe) tot longontsteking gevorder het – sommer oornag. Natgesweet en bewend van die kouekoors het Kersfees gekom en gegaan. Maar Jesus het nie.

Nog vir twee maande na my hospitaal-kersfeeskaperjolle was die stryd teen die gehoes nie gewen nie. Terug tuis is ek deur nog doktersbesoeke, sakke medisyne en ‘n besoek by ‘n ONK spesialis. Want my stem was weg. My stem is my werk. Ek moes optredes kanselleer en nuwe uitnodigings wegwys. Ek doseer elke jaar deeltyds by ‘n tersiêre instelling – ook dit moes ek van die hand wys. By die huis praat ek gebaretaal met my gesin. Ek tuisskool ons tienjarige dogter sonder ‘n stem. Praat is my taal. Dis hoe ek uiting gee aan my menswees en emosie. My stem is waarmee ek oorlog voer en my Skepper aanbid. En ek gee amper moed op. Op ‘n roeping wat groter strek as net dit wat ek vir drie maande kon sien. Maar God doen nie.

Ek is eindelik gesond na weke se afsondering – siende dat ek nie ‘n stem gehad nie, het ek meestal sosiale samekomste vermy. Ek is gereed om koffie-afsprake, mentorsessies en bedieningsgeleenthede te hervat. Ek kan uit my kwarantyn kruip! Toe bekruip ‘n nuwe kwarantyn my. Saam met die res van die wêreld. So dit is kwarantyn-kwardaat vir my.

Wat ek geleer het in my kwarantyn-tyd: (Dalk bemoedig dit jou vandag.)

  • Jy is nie wat jy doen nie. Jou gawes, talente en werk definieer nie wie jy is nie. Wie is jy daarsonder?
  • Jy leer om anders te luister en te kyk na dinge wanneer ‘n situasie verander. In ‘n tyd waarin ek nie kon praat nie, het ek dinge gehoor en raakgesien wat ek voorheen gemis het. Wat kan jy in hierdie tyd raaksien wat jy nog altyd gemis het?
  • God gee altyd terug wat jy verloor het. Dubbeld. My siektyd het ‘n groot finansiële impak op ons huishouding gehad. Maar God het ons nie net gelos nie. Hy was en is ons Voorsiener.
  • God laat alles ten goede meewerk vir die wat Hom liefhet. Hy het nie die siekte vir my gestuur nie, maar Hy het my daardeur gedra.
  • Die gebed van ‘n gelowige het ‘n kragtige uitwerking. Beproef dit.
  • Spreek lewe! Wat sê (en dink) jy in taai tye? Nooi jy die siekte en dood na jou huis?
  • Ons het mekaar nodig. Mense het fisies vir my kom bid en vir ons kos gestuur terwyl ek siek was. Al is ons nou in ‘n fisiese kwartantyn, kan ons dit steeds doen! Bid op skype of oor die foon vir jou vriende en familie. Stuur kos met ‘n afleweringsdiens of gaan laai dit net voor die deur af. (Ons is nou in verkoue-seisoen. Dalk is iemand olik en kan doen met bietjie pamperlang.)

My man is vandag met ‘n bak vol kolwyntjies werk toe. As bestuurder by ‘n motorhandelaar, moet hy vandag met die werknemers vergader en al hul vrae antwoord – met sy eie gemoed vol onbeantwoorde vrae. Maar ons dogter het gister ‘n storm los gebak, elke kolwyntjie met oorleg versier – en Pappa moes sy kollegas vooraf per whats app teksboodskap vra of hulle dit darem sal eet, siende dat daar nou kieme rondhang. Voor sy gisteraand gaan slaap, kom sy met twaalf afsonderlike Bybelversies, netjies getik, in ‘n bakkie: “Die mense moet ‘n versie uit die bakkie trek vir elke koekie wat hul vat.”

Wat hierdie tyd vir ons inhou, weet niemand. Maar wat ek weet, is dat God klaar vooruit is. Ek kies om my fokus te rig op Abba Vader ons Voorsiener, Ontfermer en Pappa, Jesus Christus ons Geneesheer, Vriend en Prins van Vrede. En Heilige Gees ons Trooster, Raadsman en Rigting. Mag dit vir jou ook so wees.

2 Korintiërs 5:7 “Ons leef deur te glo en nie deur te sien nie.”

Kitsroem op die ysskaatsbaan

woman-ice-skating-lake_1303-13335

Die nuwe skoolkwartaal gaan begin. Dis in die middel van die winter en snerpend koud in die Kaap. Ek wil net hiberneer onder my donskombers met trosende teue boeretroos wat warm in my keel kan afloop terwyl die grys wolke mistroostig oor Tafelberg hang. Maar ek en Prinses trotseer nog ‘n ysiger koue: die ysskaatsbaan. Ons selfingestelde tradisie waarmee ons elke nuwe kwartaal vier.

Gepantser met musse, jasse en dubbele paar sokkies durf ons bibberend, maar dapper die mensgemaakte noordpool aan. Dis ‘n vrolike spulletjie wat die ysskaatsbaan versier. Die helfte lyk soos ons, toegedraai in ysbeer-gewade. Die ander helfte lyk soos somerskinders met hul kaal arms op ‘n eilandvakansie. Met die klem op kinders, want skaatsers van my portuur is dun gesaai op dié soort bane. Veral vandag. Enkele volwasse afrigters is besig met hul ysskaatsstudente. Verder is ek min of meer die enigste “grootmens” wat my skaatse aantrek en die gladde ys betree. Ek laat my nou nie daardeur afskrik nie. Ek wil darem graag hê Prinses moet eendag terugdink en onthou hoe Mamma ook aktiwiteite saam met haar gedoen het en nie net altyd langs die kant gesit het nie. Ek wil ‘n Ma wees wat dinge saam met my kinders doén. En mallemeule kan ek nie saam met Prinses ry nie, want as ek net kyk na daai monsters wat so deur die lug swaai, is ek reeds naar. Wat nog te sê daarop ry. So ek kies dan liewers ysskaats, waaruit ek gelukkig ook genot put én wat boonop naby genoeg na my sin aan die grond is. As dit nou by die deur-die-lug-swaai goed kom, is ek maar ‘n langs-die-kant-sit Mamma. En dankie tog, die ysskaatsbaan het my nog altyd goed behandel.

Die professionele ysskaatsers oefen tussendeur ons gewone gepeupel op hul meevoerende mooi musiek wat in die arena bulder. Ek en Prinses sweef oor die ys. Ek voel die wind deur my gekroesde lokke wapper en in my verbeeldingswêreld is ek een of ander nimflike ysskaatskampioen wat fiets en vroulik elke beweging met soepelheid en veerkrag uitvoer. Prinses en ‘n maat wat saam ysskaats, staan eenkant op die baan en werk ‘n oulike dansie op die maat van die musiek uit. Ek skaats nader om ook kamma grasieus ‘n paar ritmiese armbewegings te maak…En toe gebeur dit. My oomblik van kitsroem op die ysskaatsbaan. Binne een sekonde besef ek eers hoé naby die grond werklik aan jou is op ‘n ysskaatsbaan. Maar ek het nie tyd om te wonder of die-in-die-lug-goeters toe tog maar ‘n veiliger opsie vir ‘n veertigjarige is nie. Want die ysskaatsnimf plof met ‘n dawerende slag op die grond neer. Niks nimfagtig, soepel, veerkragtig of kampioenagtig nie. Net seer. Baie seer.

‘n Allemintige pyn skiet deur my rug en ek krul op in ‘n hulpelose bondel bene. “Mamma, is jy okei?” dring Prinses se bekommerde stemmetjie tot my singende ore deur. Een van die afrigters pyl op my af en probeer vir my deurmekaar kop instruksies gee hoe om my logge liggaam van die ys af op te kry. “Ek dink nie ek kan opkom nie,” verklaar ek bewerig. “No, you have to. Come, first get on your knees,” beveel sy kalm en het my arm beet in ‘n stewige greep. Al my bravade vergete, klou ek soos ‘n kleuter aan haar vas. “Please just help me to the side,” prewel ek, nog te seer om verleë of verneder te voel. Toe ons die rand nader, kry ek dit tog reg om ‘n grappie te maak. “I guess I should have rather leave the moves and only skate,” sê ek flouerig vir haar. Sy knik met ‘n glimlag, en ek sien die vonkel in haar oog. “We fall like that all the time,” sê sy. Maar ek kan vireers aan niks anders dink as die knaende pyn in my rug en die feit dat ek weer sal moet gaan skaats voor die einde van die sessie nie. Want anders, net dalk, kom ysskaats ook volgende keer op my lysie van nie-saamdoen-dinge-nie.

Al waggelende is ek toe om die ysskaatsbaan, seer rug en al. Ek prewel ‘n dankgebed vir God se beskerming en my spesiale engele wat die val versag het. Dat ek nie vandag iets op hierdie skaatsbaan morsaf gebreek het nie, is ‘n absolute wonderwerk. En ek voel natuurlik famous om al die verkeerde redes. Almal loer nou met simpatieke (of is dit glimlaggende?) kyke vir die Tannie wat nounet op die ys neergeplonk het. En daar tref die skaamheid my skielik soos strome yswater en ek voel sommer ordentlik verleë.

Maar toe dink ek aan my Prinses wat ‘n storie het om eendag vir haar kinders te vertel. Van Ouma wat saam met haar ysskaats trotseer het. En nadat sy geval het, weer opgestaan het en nog geskaats het. En ek dink aan God se alomteenwoordige getrouheid en beskerming. Hoe ek Hom vandag selfs op ‘n ysskaatsbaan kon ervaar. Want vandag het Hy my herinner dat mens altyd opkom na ‘n val deur eers op jou knieë te kom…

En dít maak my groot val die moeite werd en is meer as genoeg rede vir kitsroem.

1 Tessalonisense 5:17 – “Bid gedurig.”

Hebreërs 1: 14 – “Die engele is tog maar net diensknegte. Hulle is geestelike wesens wat God uitstuur in belang van daardie mense wat verlos gaan word.”

Die blindederm, die eiland en die krag van gebed

“Mamma!” roep ‘n flou stemmetjie uit Prinses se kamer. Met skrefiesoë vind ek die tyd op my foon. Dis 02:00. Maandagoggend. Nog slingerend van die slaap suiker ek by Prinses se kamer in. “My maag pyn.” Gebed en Buscopan later kruip ek terug agter manlief se rug in. “Mamma!” Dis 05h00. Steeds Maandagoggend. “My maag pyn verskriklik. En ek is nou naar ook.” Ek tel die ure op my vingers. “Ons kan nog niks vir die maagpyn gee nie, Patroon. Maar Mamma bring ‘n naarpil.” Ek prewel weer ‘n gebed, met ‘n kop wat die oorsake fynkammend probeer uitsnuffel. Mamma-diagnose: Maagkiem. Ons worstel deur die Maandag met maagpyn en naarheid. Ons droom solank oor die res van die skoolvakansie wat sal moet opmaak vir die verlore dag.

Dinsdagoggend voel Prinses beter en herbou haar hele Lego-stad. Verlig kloek ek om haar, my denkbeeldige verpleegster-jassie nog nie heeltemal weggepak nie. My hand kuier kort-kort op haar voorkop en ek dra Energade en ryskoekies aan. Laatmiddag tref die maagpyn Prinses skielik met ‘n uitklophou. Sy vou dubbeld van die pyn, rol kreunend op die bed rond. Beelde van ‘n opgepofte dermpie in ‘n glasbottel langs my hospitaalbed flits voor my verby. En ek onthou die pyn. O daardie pyn onthou ek nog 30 jaar later. Ek bel manlief dadelik – hy behoort al op pad huis toe te wees van die werk af. Hy swiep tien minute later by die voordeur in. Ons laai ‘n onwillige, maar kan-nie-stry-nie-want-dit-pyn-te-veel Prinses in Pappa se koets, gewapen met n sak boeke, ‘n trui en my foonlaaier. Ongelukkig net nie op pad na ‘n glansryke bal toe nie.

Die hospitaalhande is knap en deeglik. Prinses is op n drip, nog krullend, maar stabiel. Die dokter frons oor die simptome. Blindederm erg onder verdenking, maar sê ons kan vroegoggend ‘n sonar neem. Prinses word opgeneem en die pyn gemonitor deur die nag. Sou iets vererger, is sy in goeie sorg en die chirurg is reeds op bystand. Chirurg!? Ag tog, my hart klop in my keel. Kan dit asseblief maar liewers ‘n maagkiem wees, skommel dit in my bekommerde gedagtes rond.

‘n Paar uur later slaap Prinses soos ‘n engeltjie hier langs my. Gesiggie vredevol met geen spore van pyn nie. Ek skuifel rond op my hospitaal-slaapbank. Die lê wil nie kom nie. Die slaap nog minder. Ek lees weer al die sterkte-boodskappies op my foon van ons biddende vertrouelinge. Die weermag-linie wat ons sterk maak as ons swak is. En ek mis my man wat nou in die nanag-ure by ‘n donker huis aankom. Alleen, boonop met sy werksklere vir môre ongestryk. (Sy hande staan vir niks verkeerd nie. Hy was skottelgoed en vou wasgoed op. Maar ek weet sy een heimlike, minder gunsteling huistakie, is stryk.) Ek mis my ma wat ver woon en nie hier kan insweef om my te pamperlang of ‘n warm bord kookkos op te tower nie. En ek besef weer hoe nodig ons mensdom mekaar het. Hoe ons mekaar se arms moet oplig as dit lam raak.

Gewoonlik sê ek graag as die lewe se taai klappe my duiselig laat, dat ek graag op ‘n verlate eiland wil gaan bly. Stoksielalleen met ‘n pynappel en ‘n kokosneutdrankie. (Na verlede jaar se Musiekblyspel, Esther –  A Modern Musical wat ons vervaardig en op die planke gesit het, spot my boetie en sê ek sal net ‘n week daar uithou voor ek al die kannibale leer dans en sing.) Maar toe lees ek nou die dag van die dapper sendeling, John Chau wat die aggressiewe Sentinel-mense op ‘n verlate eiland, regs van Indië, probeer bereik het met die Goeie Nuus. En hoe hy ‘n wreedaardige dood moes sterf slegs die tweede keer wat hy na hulle toe geswem het. Met ‘n pyl en boog. Die eerste pyl die vorige dag was nie noodlottig nie omdat dit die waterbestande Bybel teen sy lyf getref het. Maar toe gaan hy weer terug. Vasberade en dapper, met ‘n Doel voor oë. Tot die dood toe.

So nadat ek die storie tranerig gelees het, is ek skielik minder ywerig om ‘n verlate eiland te besoek. Behalwe dat ek graag nog lank wil lewe om die werk hier te doen wat God vir my uitgekies het (met ‘n groot verligting dat God my nog nie na so ‘n gevaarlike eiland toe geroep het vir sendingwerk nie), moet ek erken ek het tog mense nodig. En ek lê op my hospitaalbedjie (as mens dit in dieselfde groep as bedmeubels kan kategoriseer…) en bid met ‘n warm hart ‘n dankgebed vir ons kosbare bidders en ondersteuningsnetwerk. Ons naby-mense. Ons vegters. Ek voél hul gebed. My hart is rustig. Ek sién hul gebed. Ons Prinses slaap onverstoord dwarsdeur al die vreemde hospitaalgeluide.

Die sonar is normaal en ‘n x-straal wys niks anders ‘n pragtige gesonde kinderlyfie nie. Als volmaak en perfek op hul plek. Prinses se wange het weer kleur en sy peusel selfs aan die hospitaalkossies, eet al die roomyspoeding smaaklik op. Alle pyne en blindederm-gevaar vergete.

Hoe goed is die Here! Die gebed van gelowiges het ‘n kragtige uitwerking. Ons kom die volgende dag laataand vanaf die hospitaal by die huis aan, na al die laaste ondersoeke en prosedures. My selfoon klingel aanhoudend met blydskap-boodskappe van die bidders om ons tuiskomsvreugde te vier. Voetjies die kat wag ons spinnend by die voordeur in. En in die posbus lê ‘n pakkie tuisgemaakte sjokolade-hopies en ‘n briefie vir Prinses. Van ‘n maatjie en ‘n mamma wat onthou het ons oumas woon ver.

My hart sing net daar dankie. Vir ‘n gesonde blindederm, dat ek nie op die oomblik op ‘n verlate eiland woon nie én vir die krag van gebed.

Jakobus 5:16 – Die gebed van ‘n gelowige het ‘n kragtige uitwerking.

User-Completed-Image-Look-After-a-Sick-Teddy-Bear-2018.01.10-23.45.29.0

‘n Voortdurende geoefen

Die jong meisie regs van my draf die trapmeul dat hy eintlik so vibreer van die weemoed. Links van my is ‘n ouer dame ontspanne aan die stap. Sy teug kort-kort aan haar suurlemoenwater terwyl sy rustig die omgewing betraag. Ek mik na die masjien in die middel. Ek klim wankelrig op my nuwe (ou) vriend, sy saaklike “hoe-ver-wil-jy-stap” monitor staar verwytend na my. Dapper stel ek sy elektroniese knoppe versigtig op ‘n moordende “fat burn” program en sit my oorfone soos wapens aan,  gereed vir die oorlog. Ek trek weg met ‘n lekker galoppie op die ritme van lofprysingsmusiek wat polsend kliphard blêr in my ore. Want die vet weet, hier het ek die Here ekstra nodig.

Goedvoel-hormone noem hulle dit. Die endorfiene wat jou lekker moet laat voel as jy klaar geoefen is. ‘n Gratis én wettige “high”. Maar ek dink my endorfiene is dwars. Of bloot net apspriste pretbederwers. Want ek tol soos ‘n dronk tor sleepvoet van die trapmeul af, voel-voel aan die gim-toerusting om nie my balans te verloor nie. Om nou nog hier neer te slaan ook langs die fietse Poppie neffens my, sal ‘n verdere knou aan my gepoogde vrystelling van goedvoel-hormone gee. Ek stap slingerend na die kleedkamers om my sak te kry, terwyl ek dorstig aan my water drink wat ek soos ‘n trofee vashou. Met die instap kyk vanuit die reusagtige spieël by die ingang, ‘n effe natgeswete  vrou met rooiwange my vierkantig in die oë. Ek en sy kyk vir mekaar. En toe glimlag ons. Darem nie so erg nie, knik ek vir my ewebeeld in die spieël. Die hardnekkige Desember-rolletjies klou dalk die keer langer vas. Maar ons gaan hulle verslaan. En die wedloop voltooi. Net soos dit met die lewe werk. Al is dit dan nou ‘n voortdurende geoefen in elke area van die lewe. Want van oefen… kom wen.

Hebreërs 12:1 “…laat ons die wedloop wat vir ons voorlê, met volharding hardloop.”

treadmill-feet

En toe word ek…40!

Jesus-walking-on-beach-1920x1080

Die datum kruip versigtig nader. Elke week wat omtik herinner my treiterend aan die lysie. Dié lang lysie van alles wat ek voor 40 moes bereik. Vlietend vlieg die vrae deur my binneste: Waar is ons dubbelverdiepinghuis met die groot swembad en reuse tuin?  Eilandvakansie? Lang toer deur Europa? Twee miljoen in die bank? Drie kinderhuise wat ‘n veilige hawe is vir ouerlose wesies? Werkskeppende sentrums vir haweloses? Wêreldplatform vir my musiek? Reguit wit tande en 10kg minder om my middel?

Tot die week voor my 40ste verjaarsdag. Toe word die koggelende stemme in my stil. En ek hoor hoe die Here stilsterk vir my sê: Jy is besig met die verkeerde lysie. Gaan maak jou lysie oor…gaan en kyk wat hét jy.

En ek gaan blaai deur die argiewe in my kop, die kamers van my hart en die gange van my gees. Saam met Hom. En Hy herinner my sagkens aan die skatte wat skitter in my skatkis: My liefdevolle ondersteunende Faanman wat my toelaat om ‘n Godgewe roeping na te jaag. ‘n Talentvolle prinses wat ons telkens verbaas met haar omgee-hart en wysheid vir haar jare. Onvervangbare familie en vriendskappe wat salf aan my siel smeer wanneer die lewe bloukolle slaan. Die gevoel van vervulling wanneer jarelange drome vlerke kry – en die wete dat dit nie oor my gaan nie maar ‘n groter prentjie waarvan God my deur Sy genade goed genoeg ag om deel te vorm van Sy kaleidoskopiese meesterstuk.

En ek kyk so terug op ‘n wankelrige pad en sien hoe Hy telkens al die groot klippe wegrol. Ek kyk weer. Maar die keer vorentoe. En ek sien Hom steeds. Hoe Hy vooruit loop. Reeds daar is waar ek nog moet kom. Hy kyk vir my. En Hy glimlag. ‘n Nuwe opwinding borrel in my binneste – en ek weet veertig gaan fenomenaal en fantasties wees!

Psalm 16: 5-8

“Here, U alleen is my erfenis, my beker van seën. U waarborg my lotsbestemming. ‘n Pragtige plek is vir my afgemeet. Wat ek geëerf het, is vir my mooi! Ek prys die Here wat my insig gee; ook in die nag is ek daarvan bewus. Die Here is altyd by my. Ja, Hy is aan my regterhand; daarom sal ek nie struikel nie.”

 

In die aantrekkamer

54eba365d671a_-_trying-on-red-dress-xl

“Wow, maar dit lyk stunning!”, bewonder die tienermeisie in die aantrekkamer langs my haar vriendin se uitrusting. “Ag nee man, kyk net hoe styf sit die broek!”, protesteer die aanpasser ontevrede. “Ag moenie simpel wees nie man, jy lyk awesome!”, sê die vriendin. So tipies, dink ek met ‘n glimlag, eintlik verleë omdat ek sopas hul hele gesprek gehoor het. Maar dis nou nie asof hulle fluister hier in die aantrekkamers van ‘n baie besige klerewinkel nie. Heel waarskynlik hoor die hele rytjie aantrekkamers hulle opmerkings, aanmerkings en uitbundige gegiggel oor elke nommertjie wat met groot bravade aangepas word. Ek staar krities, peinsend na die figuur in die spieël voor my. Innig dankbaar dat ek nie ook ‘n kommentator saam met my in die piepkleinhokkie het nie.

“Haai dink jy regtig so?”, sien die aanpasser hier langs my die lig. “Ja natuurlik, ek gaan mos nou nie vir jou lieg nie, duh!”, koggel die kommentator vermakerig. Ek moet op my tande byt om nie hardop vir my bure te lag nie. Dalk moet ek ook maar volgende keer ‘n kommentator saambring, want ek is seker hierdie spieëls in die aantrekhokkies het baie minder genade as die tiener hier langs my. Die spieël het nou vandag die vermoë om sy kollig te skyn op my nog-‘n-pannekoek-want-dis-winter-middellyf, waaroor die romp nou net nie sy “sit” op die lentedag wil kry nie. Of is dit nou “hang” wil kry nie. Of nee wag, “sit” is dalk beter. Want sien, “hang” is juis hier die probleem. As dinge nie hang nie, sal die romp mos nou sit. Of sal die romp nou beter hang as dinge nie sit nie… Of hoe ookal! Die romp sit nou…wel, net nie lekker nie. En ek het net twee weke oor voor die fotosessie. Net twee. En almal weet hoe vinnig twee weke verby kan vlieg as jy eintlik soortvan nog vyf kilo’s wil laat verdamp. Verdwyn. Vernietig.

Ek en die figuur in die spieël kyk weer vir mekaar. Dalk moet ek vir haar glimlag? Dalk lyk sy dan minder oes. Haar hare staan in vier windrigtings op ‘n windstil dag – na die vyfde hemp al hygend oor die kop getrek is. Die wange is rooi soos iemand s’n wat ‘n fiets-marathon voltooi het (klere-marathons tel hier ook!), en haar skouers hang moedeloos, ampertjies soos een wat die stryd vuisvoos gewonne gee. Ek kyk haar moedswillig vierkantig in die oë. En daar sien ek dit – die oë lewe tog nog. Eintlik vonkel hulle. Hulle flits soos ‘n antieke vegter van ouds, wat gereed staan vir die volgende linie wat storm. En net daar, trek die vrou haar hare sorgvuldig reg. Lig daardie skouers op soos ‘n soldaat wat wil salueer. En toe, net toe glimlag sy warm aanvaardend vir my terug, rooi wange en al. Die genadelose kollig heel vergete. In die aantrekkamer.

– Psalm 139:14-15 “Ek loof U omdat U my so besonder wonderlik gemaak het. U werke is wonderbaar, ek weet dit alte goed! My bene was vir U sigbaar toe ek stilletjies gevorm is in die dieptes van die moederskoot.” –

Met een oorbel vir ‘n hele pakkie kougom

Ek het gou ‘n vinnige halfuur om in te hop by die koswinkel vir kruideniersware. Ons kry oorslaapgaste vanaand – en ek loop so praat-praat met die selfoon teen my oor by die winkeldeure in terwyl ek en manlief gou ons kosplanne bespreek. Ek woerts vining tussen die rakke deur met my een oog op die horlosie – Prinses is by die balletklas, so ek moet my trollie vinnig rol.

So in my harwar merk ek op dat die dame wat my by die bakkery help, my so effe langer bekyk toe ek my broodjies in ontvangs neem. Ek glimlag vriendelik terug. Dit is mos een van die gees-vruggies wat lekker is om uit te deel. By die vrugte-weeg gebeur dieselfde, behalwe dat die man nie so groot glimlag nie, maar die een kant van my kop baie ammuserend betraag. Dis toe dat ek begin wonder of ek dan nou vandag ‘n vreemde sliert het wat by my bolla uitpeul. (Ek dra hoeka nie in die winter eintlik ‘n bolla  nie, my nek kry te koud!) Ek het skaars grimering aan vandag, net ‘n vinnige maskara. Dalk lyk ek bietjie vaal, dink ek peinsend. Of dalk lyk ek juis baie mooi en super jonk vandag met my jeugdige voorkoms, paai ek myself met ‘n grinnik. Hoekom sal mens nou altyd net eers dink aan die moontlike foute, raas ek sommer met myself. Dalk is vandag dié dag wat ek vir die koswinkel se vriendelike personeel lyk soos ‘n jong model uit ‘n modetydskrif of ‘n kruideniers-diva (hoe ookal een lyk), giggel ek.

Toe ek in die lang tou staan om te betaal, merk ek die man voor my se priemende blik op my hare (of my kop of ore?). Haai nee wêreld, ek is ‘n getroude vrou, meneer! En ek kyk sommer vies en skaam tegelyke tyd weg na die uitlokkende sjokolades wat in die paadjie se rakke knipoog. Maar toe ek by die kassier kom wat my oorvriendelik groet, begin ek erg onraad vermoed. Ek loer na my baadjie – nee ek het nie weer die knope skeef vasgemaak nie. Alles lyk op die oogaf heel in orde. Dalk voel almal in hierdie winkel vandag net regtig besonders vriendelik.

Toe ek my beursie uithaal om te betaal sien ek ‘n pakkie kougom in my handsak. Dis nog toe en lyk splinternuut. Genade, die oomblik wat ek dit van die rak afgehaal het, flits deur my kop. Ek het dit dan nou hier by die winkel geneem om saam met die kruideniersware te betaal. Hoe kom dit in my handsak?? Met vlammende wange haal ek dit uit my handsak en verduidelik vir die kassier dat ek dit in my haas en uit gewoonte seker in die handsak gesit het – en wys vir haar die ander halwe pakkie van dieselfde soort waaruit ek nounet ‘n kougom gehaal het. Verleë betaal ek die amper gesteelde kougom saam met die res van die kruideniersware. Al verskonend vertel ek vir die oorvriendelike kassier en mede-vriendelike pakker dat ek vandag verstrooid en haastig en eintlik baie eerlik is. Gits, die blote gedagte van ‘n amper gesteelde kougom laat my soos ‘n groot krimineel voel!

Met my wange nog brandend trippel ek vol verleentheid by die winkel uit. Ek draf met ‘n spoed dat die trollie so woerrrr oor die vloer tot by die motor. Prinses se ballet is amper verby. Laai die pakkies in, bêre die trollie, maak die deur van die motor op. En so met die oop deur van die motor net voor ek inklim – sien ek dit… Iets wat blink op die grond. My oorbel.

En die kruidenierswinkel se oorvriendelike personeel en klante se glimlagte flits weer voor my verby. Ha. Natuurlik kon my een groot baie bonkige oorbel, genadeloos ontbloot deur my bolla-hare, deur niemand misgekyk word nie. Ten minste kon ek ‘n bietjie vermaak verskaf aan die koswinkel se vriendelike mense. En troostend dink ek aan die belangrikheid van innerlike skoonheid bo uiterlike mooiheid. Maar goeiste tog, die kougom is ‘n ander storie…

Tuis haal ek die strokies uit. My wange sommer weer warm aan die blote gedagte van die onbetaalde kougom in my handsak. Ek kyk na die strokies. En weer. Op die strokie van die apteek waar ek gou ingehop het voordat ek na die koswinkel toe is, is twee items: bruistablette én kougom. Die presiese kougom van my handsak. Dus het ek vandag, met één bonkige oorbel twéé keer betaal vir één winkel se kougom. Die tweede keer in ‘n ander winkel vir ‘n ander winkel se kougom. Dit alles met een oorbel –  vir ‘n hele pakkie kougom.

– 1 Petrus 3:3 Moenie dink dis bloot uiterlike dinge soos haarkapsels, juwele en pragtige klere wat julle mooi maak nie. 4 Julle skoonheid moet veral innerlik wees: blywende beskeidenheid en ’n gemoed wat kalm en rustig is. Dit is vir God kosbaar. –

Oorbelle